Mon Cher
Lots of happiness and more positive vibes ✌❤

Ikaw. :)
You’re still young. Don’t make your life miserable by thinking about problems. Instead, always think that in every problem there’s a solution and everything will be okay. Do what you think is right. Take risks, try new things, laugh and live as if there’s no tomorrow. For the next years of your life you’ll have no choice but to be more responsible. So enjoy while you’re still young and vibrant.
Daily Relatable Love Quotes (via thelovewhisperer)

It’s all over my timeline I can’t even……………………… tangina the feeling ha ha…………………

There are going to be lots of hard times in your life, but those hard times only make you stronger in the end.
(via ohlovequotes)

kistymea:

We are the generation of nostalgia. We grew up in the age of transition. From hand-written letters to electronic mails. From film to digital. We were fascinated by new things, neglecting the way we spend our afternoons. Cupcakes and tea. Play-Doh and Polly Pockets. Young and naive. Technology completely changed the way we waited and we grew up too fast. The simple things in life seems more meaningful now. We grew up in the age of transition and have become the generation of nostalgia.

Ahhhhhh.. I feel a little bit better. :) Una, nabasa ko yung message niya na sobrang nagpapasalamat ako kasi gumaan yung loob ko nung nabasa ko yun. Nabuo agad araw ko. Pangalawa, sobrang natutuwa ako kasi nag-enjoy ulit akong tumugtog ng gitara. Yung feeling na natutuwa ka sa ginagawa mo kasi pakiramdam mo naeexpress mo yung sarili mo. Matagal-tagal na rin kasi akong hindi nakakatugtog ng ganun. Yung strum kung strum, walang pake kung malakas tas sasabayan ko yung mga kanta. Basta ang sarap lang talaga sa feeling. Pangatlo, natuwa ako sa nail polish. HAHA. Eww. Naglagay ako sa kuko ko pero sa isang kamay lang. Triny ko lang kung anong itsura ang cute kasi ng mga kulay tapos pastel colors pa. Blue, yellow, pink. Binura ko tas nilagyan ko ulit, ngayon dalawang kamay na pero color blue lang. Ang cute ng pagkablue niya tsaka parang unique pag blue. Pero buburahin ko din ‘to bukas. As much as I want na patagalin ‘to sa mga kuko ko, di ko rin kaya. Parang ang init kasi sa pakiramdam sa kamay tas di ako komportable. Pang-apat, nagsimba kami ni mommy. Nag-Easter vigil mass kami kanina. Medyo naasar lang ako. Pano ba naman kasi yung mga tao parang sira. Di uso sa kanila yung salitang “magbigayan” eh. Alam niyo yung nasa simbahan na nga tas ganun pa rin mga pag-uugali nila? Tulakan. Jusmiyo, lahat po kayo makakapasok kaya kumalma kayo -.-“  Nakakaasar eh. Anywaaaay. Hindi na kami nagsalubong kaya umuwi na kami. Habang naglalakad, nasa likuran namin naglalakad yung mga sakristan. Nung pababa na kami, tinanong ako nung kaklase ko si Victor kung pwede daw ba silang makisabay sa pagpasok sa compound namin. Shortcut na yun kahit papano papuntang Villa Corina. Oo, sakristan kasi yung kaklase kong yun nung elem. Habang naglalakad sabi niya, “Pumapayat ka ah. Nagggym” Siraulo hahaha.

Feel ko narefresh ako ngayong araw tapo nagmass pa.  May something sa mass na nagpagaan pa lalo ng loob ko. Feel ko since pasko ng pagkabuhay ni Jesus, parang bagong buhay, may pag-asa na naman. Ewan ganun feeling ko. :)

It’s the little things in life. (naks) Sana magtuluy-tuloy nang gumaan yung pakiramdam ko.
Christ has risen. HAPPY EASTER!! :)

Can I take a break from life? Kahit konti lang. Stress na stress na ko. Wala na kong ibang ginawa kundi mag-isip ng mag-isip ng mag-isip ng mag-isip ng mag-isip ng walang hanggang katapusang mag-isip. Nakakapagod. Napapagod na ko. Pwede bang huminto na ko sa kakaisip?

Pagod na ko emotionally, mentally at oo, physically. Pati katawan ko damay rin dahil nga sa sobrang pag-iisip. Sumasakit katawan ko. Masakit likod ko, batok ko, ulo ko, tenga ko, tiyan ko, binti ko, mata ko namumula. Pwede bang bumalik sa dati? Kung kelan ayos pa yung katawan ko. Ito na siguro yung balik ng pang-aabuso ko sa katawan ko. Aga naman masyado. Lately sabik ako sa tulog. Oo, puyat pero kahit minsan yung gusto ko matulog kasi pagod ako kahit wala naman akong ginawa buong araw. Hiling ko nga sana may isang buong araw na tulog lang gagawin ko eh.

Kung anu-ano na lang ginagawa ko dito sa bahay para lang masabing may ginagawa. Kailangan ko rin para maiwasan kong mag-isip. Overthinking kills. Worrying kills. Haha. Masyado kong binibigyang pansin yung mga bagay-bagay kahit hindi naman dapat. Mga bagay na dapat ng tanggapin at isantabi. Tulad na lang nung dream school ko. Eto na naman tayo, mapapahaba na naman ‘tong post kong ‘to dahil dito. HANGGANG NGAYON KASI HINAYANG NA HINAYANG AKO. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggap na hindi ako makakapasok dun. Na hindi ko matutupad yung pangarap ko. Masakit kasi. Maliit na bagay lang ba? Para sa’kin isang malaking hindi. Napakahirap tanggapin. Alam mo yung kahit san ako pumunta, san ako tumingin, parang inaasar ako. Hindi naman sa inaasar kundi parang ipinamumukha sa’kin na sayang sayang sayang. Lagi kong naririnig, lagi kong nakikita. Naiinggit ako. Masama ba ko kasi naiinggit ako? Hindi naman siguro diba? Sa tuwing makikita ko sa timeline sa Twitter yung mga kaklase ko, “Confirmed na ko”, “Went to *insert name of dream school here* a while ago”, “Sinong taga-college of blabla dito”, “Bat kami wala pang schedule”, “Anong section mo”, “Ambabait ng mga tao sa group ng college of blabla”, “Pwede na ba bumili ng uniform at magpa-ID”, “Enrollment ko na”, etc. Hay. Ansarap mag-unfollow eh. Haha. Oo ganun kalaki yung hinanakit ko. Ganun ka-big deal sa’kin.

Nung isang araw, bumisita ko sa dalawang school kung san ako may course. Alam mo, sa isang buong araw na yun, habang nagbbiyahe, habang nag-iikot sa school, wala akong ibang inisip kundi *insert name of dream school here*. Bakit kasi hindi ako pinayagan? Bakit kasi hindi ako binigyan ng pagkakataon? Puro bakit. Puro sana. Punung-puno ako ng hinanakit at panghihinayang sa buhay ngayon. Karagdagan sa stress.. nung isang araw tinanong ako ni mommy kung san na ba ko mag-aaral. Medyo nag-iinit ako. Bakit tatanungin mo ko niyan? Medyo kampante at sigurado na nga ko sa desisyon ko na mag-aral dun sa eskwelahang yun diba tapos ito na naman, oofferan mo na naman ako ng panibagong option. Oo hindi masamang magbigay ng iba pang mga option pero parang awa. Gulung-gulo na ko. Litong-lito na ko. DESPERADONG-DESPERADO NA KO. Gusto ko ng makampante for once. Gusto ko ng mahanap kung para san ba talaga ko. Gusto ko na’ng masabi sa sarili ko, “Sa wakas, may paglalagyan na ko” Kasi ang totoo niyan, napanghihinaan na ko ng loob. :(

Hindi ko naman akalain na mahirap pala grumaduate. Mahirap kasi wala ka pang paglalagyan. Imbis na kampante na ko at masayang ineenjoy ang bakasyon.. Wala. Eto. Namromroblema araw-araw, gabi-gabi. Hindi alam ang gagawin. Pakiradam ko na wala na kong plano sa buhay. Nasira yung plano. “Magandang may plano pero mas maganda kung hahayaan mong mangyari na lang ang mga bagay.” Sabi nila. Pero pwede ba yun, na hindi ka magplano? Wala namang masama diba? Ito nga lang yung masama sa’kin, nawawalan ako ng pag-asa kapag hindi nasunod yung plano. Napanghihinaan na ng loob. Na iniisip ko wala ng pag-asa at habambuhay akong magsisisi.

Isa pang nakakastress nga naman talaga ng sagad-sagaran, masyado akong nag-iisip, nag-aalala sa mga kung anong pwedeng mangyari. ANG HIRAP PO. Alam mo yung hindi naman kailangang alalahanin, isipin pero ginagawa mo. ANG HIRAP PO. Yung ang sobrang layo pa ng future pero nag-aalala na ko. Pano na ko pag ganito, ganyan. ANG HIRAP PO. Wala na kong ibang ginawa kundi ang mag-isip at I-OVERTHINK LAHAT NG BAGAY KAHIT HINDI NAMAN DAPAT. ANG HIRAP PO. Bakit kasi kailangang maging ganito pa ko? ANG HIRAP PO.

Nilabas ko na lahat kasi dito lang naman ako makakapaglabas ng hinanakit sa buhay eh. Kaibigan? Mga taong malapit sa’kin? Oo andyan sila pero kailangan ko ng totoong tao. Yung makakausap ko ng personal tas ilalabas ko ng lahat ng ‘to pero wala. Ayoko rin namang makaabala. Sarili ko na lang aasahan ko kasi tutal ako naman gumagawa ng sarili kong problema eh. Sana naman huminto na ‘to. Gusto kong mamahinga sa ganito kahit onting panahon man lang :(

spiritualinspiration:

It says in Psalms, “God is close to those that are hurting. God is close to the broken hearted.” God knows when you’ve gotten a bad medical report. He knows when you’re struggling in your finances. He knows when you’re being mistreated. You may not see anything happening, but you can be assured that Almighty God is not only aware, He is at work. He already has the solution. If you will stay in faith, at the right time, He will release a flood of His power, a flood of healing, a flood of restoration. He will not only bring you out, He will bring you out better off than you were before!

EEEEEEEEEEEEEEKKKKKKKKK!!!! Finally napanood ko na :”> Sabi ko hindi ako gagala not until May. Pero hindi ko talaga pwedeng palampasin ‘to. First movie ng labs ko. HEHE. Bakit ayoko gumala? Major reason is yung buhok ko. Ayokong gumala ng kadiri buhok ko eh kaso tumino na so G na. Minor reason lang yung panggasta.

So napanood ko na nga yung DNP kanina with Derp. :) Tuwang-tuwa ako. Sasabog ako sa kilig HAHAHA. Alam niyo yung nakakaiyak yung kagwapuhan ni James Reid :( Seryoso tas anlaki pa nung screen. Ang gwapo gwapo gwapo gwapo gwapo x10000 talaga. ❤ Malayo-layo na rin pala yung nabasa ko sa wattpad nun kalahati na rin. Nahinto kasi ako sa pagbabasa tapos nung magbabasa na ulit ako wala na, ginawa ng libro -.- Yung nappredict ko yung mga mangyayari. Medyo mabilis yung mga pangyayari. Yung bigla na lang naging magkaibigan si ganyan bigla na lang ganto tas ang awkward na parang close agad si Eya at Cross haha. Pero.. KINIKILIG TALAGA KO SHET. Kapag maririnig ko yung OST nila na No Erase kinikilig ako, naiiyak hahaha. Yung scene na nagrereminisce si Cross nung mga moment nila ni Eya hihihi ang gwapo nakakaiyak, nakakakilig. Then yung last sceneeeeee. Fudge can u not.. Kinikilig ako pero hangga’t maaari pinipigilan kong magwala. Mej annoying yung mga sumigaw hahahaha pati yung kapag may kilig scene. Yung sa likod namin halakaw “eeeeekkkk” hahahaha.

Kahit naweirduhan at naiinis si Derick sa story, thank you pa rin! :) HAHA. So much love for DNP at syempre kay James Reid :”“”“”“”“”“> ❤ Minsan lang ako kiligin ng ganito promise at minsan lang ako mag-fangirl kaya pagbigyan ❤ 4 years na kong nagffangirl, forever to go HAHA

Pangalawang araw ko na ‘to sa duty na yan. Kahapon ako nagsimula. Mas trip ko ‘to kesa na nasa opisina lang maghapon. May nakakausap na ko sa mga kasama ko dahil dito. Syempre kasi sama-sama kayo so may interaction. Kahapon una ko dapat na partner si Ate Jermaine eh kailangan daw girl-boy para safe. Nung una wala pa kong partner pero nung paalis na kami si Kuya Charles na, hanggang kanina siya pa rin partner ko. NALIGAW KAMI kanina. Deputa. Kanina lang kami pumalpak hahaha. Sa may Vasra tapos may aso pa. Mamamatay talaga ko kanina takte. Nakakatakot yung aso. Isang aso tas biglang naglabasan yung iba. Nakakatakot tinatahulan ako tas nakabuntot sa likod namin fak. Alam mo yung gusto ko ng sumigaw tas tumakbo :(( Pero sabi ni Kuya Charles maglakad lang daw para di habulin. After naming makalayo ‘shet shet shet’ miski siya kinakabahan. Jusko sino ba naman kasing hindi -.- Lahat kami takot sa aso, matahulan pa nga lang eh.

Kahit na nakakapagod ‘to, ayos lang. Sa iba’t-ibang lugar kasi ako nakakapunta kahit na magkandasunug-sunog na yung balat ko. Enjoy :))

pixiesandpaisley:

Where do you think you’re going young man

pixiesandpaisley:

Where do you think you’re going young man

sleeepingalone:

how am i not tired of reading about the same two people falling in love in 5000 different ways yet

1 2 3 4 5 newer